Η μελέτη αφορά τον μετασχηματισμό ενός υφιστάμενου διαμερίσματος σε δύο αυτόνομες κατοικίες, ένα studio 30 τ.μ. και ένα διαμέρισμα 50 τ.μ., σχεδιασμένα με γνώμονα τη λειτουργικότητα και την εμπορική τους αξιοποίηση.

Η μεγαλύτερη πρόκληση του έργου ήταν η διαχείριση της νέας κάτοψης, ώστε και οι δύο κατοικίες να αποκτήσουν σαφή οργάνωση, άνετες κινήσεις και πλήρως αξιοποιήσιμους χώρους. Αντί να επιλεγεί ένας συμβατικός διαχωρισμός, η σύνθεση βασίστηκε σε διαγώνιες χαράξεις που επέτρεψαν την αποτελεσματικότερη κατανομή των επιφανειών και την αποφυγή νεκρών σημείων.

Οι διαγώνιοι τοίχοι δεν λειτουργούν ως ένα μεμονωμένο μορφολογικό στοιχείο, αλλά αποτελούν τη βασική αρχή οργάνωσης της κάτοψης. Η ίδια γεωμετρία συνεχίζεται στα στοιχεία της επίπλωσης και στις ειδικές κατασκευές, δημιουργώντας μια ενιαία σχεδιαστική γλώσσα όπου αρχιτεκτονική και εσωτερικός σχεδιασμός εξελίσσονται παράλληλα.

Η επιλογή μιας διαχρονικής παλέτας υλικών, με φυσικές υφές ξύλου, ανοιχτόχρωμες επιφάνειες και διακριτικές λεπτομέρειες φωτισμού, διαμορφώνει χώρους φωτεινούς και ισορροπημένους. Οι καθαρές γραμμές και η απουσία έντονων διακοσμητικών στοιχείων επιτρέπουν στην αρχιτεκτονική του χώρου να αναδειχθεί, ενώ παράλληλα καθιστούν τα διαμερίσματα ευέλικτα και διαχρονικά για τον μελλοντικό τους ιδιοκτήτη.

Ο σχεδιασμός αντιμετωπίζει κάθε τετραγωνικό μέτρο ως ενεργό μέρος της σύνθεσης, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και σε περιορισμένες επιφάνειες, η σωστή χωρική οργάνωση μπορεί να προσφέρει ποιότητα κατοίκησης χωρίς συμβιβασμούς.